Motto labelu Gusstaff Records brzmi: Wydajemy muzykę (nie) potrzebną. I z jednej strony, po trosze, to prawda. Z drugiej jednak, nie do końca. Bo jeśli nie oni, to kto wydawałby tak świeże zespoły? Mało jest u nas w kraju ludzi inwestujących w młodych zdolnych artystów. A płyta zespołu ‘So Quiet’? Długo szukałem właśnie takiej muzyki. Bez fajerwerków, ale na równym poziomie i w świetnym onirycznym klimacie.
Na początek rada dla zaczynających przygodę z tym wydawnictwem: upewnijcie się czy wasz sprzęt grający jest wystarczająco głośno, gdyż to cicha muzyka i może wam przemknąć mimo ucha. Na pierwsze wysłuchanie płyty proponuje ‘zasadzić się’ pod ciepłym kocem, w miarę możliwości przy kominku i z ciepłym kakao w dłoni. Muzyka ta tworzy niesamowity, wręcz oniryczny klimat. Boje się jednak, że przez wielu uznana zostanie za świetną muzykę, ale jedynie tworzącą tło. Oczywiście, można postąpić i tak, a muzyka jak najbardziej do tego zachęca tląc się i aż rozpalając chętkę na chwile żywszego grania. Ale mam nadzieje, że znajdą się i tacy, którzy postanowią zatopić się w tych dźwiękach, bo warto jej posłuchać nie tylko jako grajka zapychającego przestrzeń. Spokojne smyczki, powolne dźwięki pianina budują przestrzenie, które są przepięknym tłem, a leniwe gitary dopełniają całości. Oczywiście znajdą się i tacy, którzy po wysłuchaniu z oburzaniem krzykną: Nuda! Ale mam nadzieje, że tych będzie o wielu mniej, niż tych, którzy z uśmiechem na ustach pochylą się nad twórczością ‘So Quiet’.
Nazwa zespołu, okładka oraz cały digipack oddają w pełni klimat, jaki prezentują muzycy. Pastelowe kolory są doskonałym wizualizowaniem owej ciszy. A o cisze właśnie tu się rozchodzi. W świecie gdzie tony decybeli przygniatają nas na co dzień, oddanie się takiej przyjemności jest niczym miód na skołatane hałasem uszy. Podsumowując, użyje motta, świetnego jazzowego labelu z Niemiec, ECM: To, czego tu doświadczamy to dźwięki najpiękniejsze, zaraz po ciszy.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz